شبکه‌های استانی صداوسیما با هدف تحقق عدالت رسانه‌ای و تقویت فرهنگ‌های بومی و محلی راه‌اندازی شدند. بنا بود این شبکه‌ها با تمرکز روی فرصت‌های موجود منطقه‌ای، در حل مسائل و ایجاد گشایش در ساحات مختلف فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و… بکوشند.
شبکهٔ استانی سهند نیز در ابتدا این امید را در مردم استان ایجاد کرد که پنجره‌ای جدید برای نگاه فرصت‌محور و عدالت‌گستر به استان باز شده است. امروز پس از گذشت قریب به دو دهه از فعالیت شبکهٔ سهند، مرور و ارزیابی فراز و فرود و میزان وفاداری این شبکه به اهداف اولیه، ضروری‌ست. بویژه که رقبای غیردولتی در فضای مجازی، هر روز پردهٔ جدیدی از تلاش برای جذب مخاطب را کنار می‌زنند.
نمی‌توان انکار کرد که این شبکه در برخی مقاطع و بواسطهٔ برخی تولیدات و برنامه‌های خود، در جذب مخاطب بومی موفق بوده، اما متاسفانه این توفیقات در قیاس با اهمیت و ظرفیت شبکه، چندان چشمگیر نیست. به تعبیر دقیق‌تر، با وجود این همه امکانات و تعداد قابل توجهی نیروی انسانی، توفیقات شبکه، قابل اعتنا نبوده است. حساسیت نسبت به وضعیت شبکهٔ سهند، بویژه پس از آغاز دورهٔ مدیریت جدید که به «دورهٔ تحول» مشهور است، تشدید شده، اما در این دوره نیز، خیلی زود امیدها برای دگرگونی اساسی در مدیریت محتوایی و اصلاح رویکردی شبکه، به یاس گرایید.
تهدیدمحوری، محافظه‌کاری، روزمرگی، بی‌اعتنایی به مسائل اساسی استان، پشت کردن به تکلیف بزرگ عدالت‌گستری (از ارکان رویکرد دورهٔ تحول)، انسداد ارتباط با گروه‌های مردمی پرتعداد فعال در عرصهٔ فرهنگی، هنری و… از نشانه‌های ملموس دورهٔ جدید بوده است.
نتیجهٔ این وضعیت، ریزش مخاطب و بدتر از همه، قطع امید از شبکه به عنوان یک امکان بزرگ فرهنگی و رسانه‌ای است.
نخبگان فرهنگی، هنری، اجتماعی و سیاسی منطقه، دیگر در محاسبات خود، کمتر به وجود این شبکه می‌اندیشند و می‌کوشند به اعتبار ظرفیت‌های مردمی و خصوصی، کار را پیش ببرند.
اگر مدیران ارشد صداوسیما همچنان فکر می‌کنند که می‌توان از شبکهٔ استانی سهند برای پیشرفت استان بهره برد، قبل از فروپاشی کامل شبکه و اتلاف منابع و نیروی انسانی ارزشمند آن، تدبیری کنند.

کانال تلگرامی تنبیهات