ینی تبریز- امام شهید بر لزوم توجّه به تجربه‌ها در روابط ایران و آمریکا تأکید کرده و می‌گویند: «اگر از تجربه‌ها درس نگرفتیم، قطعاً ضرر خواهیم کرد. باید تجربه‌ها را در مقابل چشم خودمان بگذاریم، ملاحظه کنیم و از این تجربه‌ها درس بگیریم». سپس ایشان به چندین تجربه‌ى واضح اشاره می‌کنند و ضرورت توجّه به آن را گوشزد می‌نمایند:

۱. پایبند نبودن آمریکا بر تعهّدات خود«آمریکا پابند به تعهّدات خودش نیست. نگویید اینها کار این دولت است و کار ترامپ است؛ نه، دولت قبل هم که با ما نشست، صحبت کرد و وزیر خارجه‌اش ده روز، پانزده روز در اروپا پابند جلسات بود، آنها هم تقریباً همین‌جور [بودند]؛ حالا به شکل دیگرى عمل کردند ولى نقض کردند؛ آنها هم تحریم کردند، آنها هم بر خلاف تعهّدات خودشان عمل کردند. دولت آمریکا بر خلاف تعهّدات خودش عمل می‌کند؛ این بارِ اوّل هم نیست؛ قضایاى گوناگون قبلى هم همین را تأیید می‌کند. مجموعه‌ى برخوردهایى که از اوّل با برجام کردند، به تعبیر حضرات دیپلماتهاى ما، نقض روح و جسم برجام بود… خب، دولتى با این خصوصیّات که به این راحتى معاهده‌ى بین‌المللى را نقض میکند، بعد هم مثل آب خوردن زیر امضائیش میزند و میگوید من از معاهده خارج شدم – با کارهاى نمایشى تلویزیونى؛ امضائیش را نشان میدهد که ما خارج شدیم از فلان [معاهده] – خب پیدا است که با این دولت لااقل جمهورى اسلامى نمی‌تواند تعامل کند.

۲. عمق دشمنی آمریکا با ما«دشمنى، دشمنىِ عمیق است، دشمنىِ سطحى نیست. مخالفت بر اساس و بر محور مسئله‌اى مثل مسئله‌ى اتمى نیست؛ این را همه فهمیده‌اند؛ بحث، فراتر از اینها است. بحث این است که اینها با نظامى که در این منطقه‌ى حسّاس سر بلند کرده، ایستاده، قد برافراشته، رشد کرده، با ظلمهاى آمریکا مخالفت میکند، نسبت به آمریکا هیچ‌ گونه ملاحظه‌کارى نمی‌کند، روحیّه‌ى مقاومت را در منطقه توسعه میدهد، پرچم اسلام را در دست گرفته، مخالفند؛ عمیقاً مخالفند. مسئله‌ى آنها این است که این نظام اسلامى و جمهورى اسلامى نباید باشد؛ نه فقط این نظام نباشد، [بلکه] آن مردمى که این نظام را حمایت می‌کنند یعنى ملّت ایران هم منفور سران حکومتهاى آمریکایند. یکى از معاونان رئیس‌جمهور آمریکا – نه این رئیس‌جمهور، یکى از رؤساى جمهور قبلى – صریحاً گفت که ما باید ریشه‌ى ملّت ایران را – نه ریشه‌ى جمهورى اسلامى را – بکَنیم.»

۳. تجربه‌ی کُرنش در برابر آمریکا«انعطاف در مقابل این دشمن – به ‌خاطر مصلحت‌سنجى‌هاى موسمى‌اى که خب ما در یک مواردى داریم – تیغ دشمنىِ او را کُند نخواهد کرد؛ بلکه او را گستاخ‌تر خواهد کرد؛ این هم یک تجربه است. فراموش نکنیم هر جایى که ما مقدارى کوتاه آمدیم، آنها تندتر آمدند. همان رئیس‌جمهور شریرى که خودش مجسّمه‌ى شرارت بود – بوش دوّم – در مقابل انعطافهایى که دولت وقت نسبت به او نشان داده بود، ایران را محور شرارت نامید و با افتخار ایستاد، اسم محور شرارت را روى ایران گذاشت؛ [چون] در مقابل او انعطافهایى نشان داده شده بود … چنانچه فرض کنیم کسى هست که احساس میکند «خب، یک دشمنِ این‌جورى را ما از سر باز کنیم، نگذاریم دشمنى کند.»، راه جلوگیرى از دشمنىِ او، انعطاف و کوتاه آمدن نیست؛ اگر میخواهید کارى کنید که او دشمنى نکند، خیلى‌ خب، راهش را پیدا کنید، امّا این راهش نیست که ما در مقابل او کوتاه بیاییم و عقب‌نشینى کنیم. [این] البتّه مخصوص آمریکا هم نیست؛ غربى‌ها عمدتاً همین‌جور هستند.

ما فراموش نمی‌کنیم – یعنى این جزو چیزهایى است که در تاریخ ما قابل فراموش شدن نیست – که در یک دوره‌اى رئیس‌جمهوری ما که طرف‌دار نرمش در مقابل غرب و مانند اینها بود، از طرف یک دولت غربى – از طرف آلمان؛ در ماجراى میکونوس – به دادگاه احضار شد سرِ یک حرف بى‌ربط و بى‌منطقى؛ یعنى این‌قدر اینها چشم‌سفید و پُررو و وقیحند.»