بشر همیشه با خبر زیسته و خبر برایش مهم بوده است. شاید بتوان پیامبران را که اخبار غیب را برای بشر می‌‌آوردند نیز خبرنگار نامید، همانگونه که آنها را معلم می‌نامند. پیامبران که اخبار راستین از غیب بازمی‌گفتند، چه بسا با تمسخر و توهین و آزار رو به رو بودند. اما آنها هر خبری که می‌دادند به سود مردم بود.
اینکه در وطن ما، روز شهادت یک خبرنگار، روز خبرنگار نامیده شده، برای توجه دادن همه به «نسبت خبر و خبرنگار با خدا» است، چرا که شهید یعنی کشتۀ راه خدا.
با این توضیح، شرافت خبرنگاری، حفظ نسبت این کار با خداست. در این‌صورت خبرنگار مجاهد است والا فلا.
کسانی نیز در کسوت خبرنگاری به گدایی و جیب بری اشتغال دارند‌که البته شغل پردرآمدی است.
حدود ۳۵ سال است در کار رسانه و خبرم با سردبیری دو نشریه و روزنامه در تبریز خودمان، از زمانی که اینترنت و فضای مجازی نبود. یعنی در این دایره دنیای خبر و اهل خبر را می‌شناسم، پس اینکه افرادی در کسوت خبرنگاری گدایی کنند، حاکی از شنیده‌ها نیست! این خبرنگاران در مقابل پول، خبر و مطلب می‌سازند. ممکن است علیه فردی، شرکتی، اداره‌ای چیزی بنویسند اگر همانها پولش دهند، در مدح بادنجان نیز خواهندنوشت.
برخی رسانه و خبر را وسیلۀ استخدام و نردبان اداری و مسئولیت قرار داده‌اند در همین تبریز می‌توانید بشمارید!
برخی نماینده‌ها و مدیران برای خود تیم رسانه‌ای تشکیل می‌دهند تا مستمر به مردم دروغ بفروشند و رای بستانند و..
باز اینگونه خبرنگاران در قیاس با خبرنگار وطنفروش‌، بهترند! خبرنگارانی که خبر را پلی برای رسیدن به ویزا و اقامت در کشورهای بیگانه قرار دادند. یا کسانی که خبرنگاری را آلت تجزیه‌طلبی و قومیتگرایی کردند و همزمان که برای نشریه از تهران یارانه می‌گرفتند، در تبریز علیه ایران چرند نوشتند و با گرگ خاکستری همسایه همصدا شدند. بیگانه پرستند، تا آنجا که یکی از اینان با درج مطلبی در باب تقسیم خزر، نیمی از سهم ایران را حق کشوری دیگر دانسته بود!
در بحث نفوذ هم سوء استفاده از پوشش خبرنگاری برای استخدام در بلدیه در زمان رضاخان سابقه داشته! (قضیه تخم مرغهای شهرداری تبریز و رنگ زدن قایق‌ها به رنگ پرچم بیگانه و…به موضوع ربط ندارد!)
برخی کسان که به خاطر خدمت به بیگانگان و خیانت به وطن سابقۀ دادگاه و زندان دارند در تبریز کسوت خبرنگار بر تن کرده و نشریه و پایگاه خبری زده‌اند و یارانۀ تهران را نیز میخورند!
فضای رسانه‌ای به شدت آلوده است. تامین امنیت رسانه‌ای و فرهنگی مدیران کارآمد و دلسوز می‌طلبد. اما مشکلی نیست! نظام تاوان همۀ بی‌عرضگیهای مدیران را می‌دهد، مدیرانی که با زد و بند و لابیگری و تملق و دروغ بالا رفته‌اند.

محیط رسانه‌ای آلوده است. اما خبرنگاران شرافتمندی که رسالت خود را صارمی‌وار ادا می‌کنند کم نیستند. آنها دلال و فروشندۀ خبر و قلم بمزد مدیر و نماینده و… نیستند. کار خود را انجام می‌دهند. برای خدا و به سود مردم. آنها را در جلسات نمایشی نمی‌توان دید. اهل بازی نیستند. مورد تجلیل قرار نمی‌گیرند. آنها به خبرنگاران خدا شباهت دارند. روزشان مبارک.

جلال محمدی/ روزنامه نگار و فعال رسانه ای