هر چه به روزهای پایانی رقابت های انتخاباتی نزدیک می شویم ، لحن و ادبیات پزشکیان نسبت به سوالات افکار عمومی در باره انتسابش به دولت روحانی تغییر می کند.
پزشکیان در اولین مناظره در پاسخ زاکانی گفت؛ «من هیچ ربطی به روحانی ندارم‌ .»
امروز هم در میزگرد سیاسی با پرخاش و عصبانیت به کارشناسان بازهم انتساب خود به روحانی را انکار کرد.
آیا انکار های پزشکیان واقعی است یا تاکتیک انتخاباتی است.
🔺محمد ایمانی در کانال تلگرامی خود نوشت:

اگر دولت روحانی کمترین محبوبیت و مقبولیتی نزد مردم داشت، آقای پزشکیان دیروز نسبتش با این دولت را انکار نمی کرد.

پزشکیان در پاسخ به یک سوال، حرفی زد که در کانال های مدعی اصلاحات و اعتدال سانسور شد.

او گفت: غیرممکن است دولت سوم روحانی باشم. دولتی که می آید، دولت مسعود پزشکیان خواهد بود.

قطعا او از انزجار مردم نسبت به وضعیتی آشفته ای که دولت روحانی تحویل داد، خبر دارد و اگر کمترین احتمالی نسبت به محبوبیت آن دولت می داد، فاصله گذاری نمی کرد.
مقبولیت روحانی در ماه های پایانی دولتش به زیر ۶ درصد سقوط کرده بود.

با این وصف، اجتماع نقیضین محال است. نمی شود اعضای دولت روحانی، حزب زیر دست وی و احزاب و سیاسیون مدعی اصلاح طلبی، دور پزشکیان جمع شوند و ستاد او را قبضه کنند و با این همه، او ادعا کند دولتش، غیر از دولت ائتلافی روحانی (و خاتمی) خواهد بود.

چرا مسعود پزشکیان، تکرار حسن روحانی است؟

هم اکنون، کسانی مانند نوبخت، واعظی، عباس آخوندی، آذری جهرمی، علی جنتی، صالحی امیری، علی ربیعی، ظریف، خاتمی و…، همه کاره ستاد پزشکیان، و حامیان اصلی او هستند.

احزابی مانند اعتدال و توسعه، کارگزاران و صدای ملت، ارکان تشکیل دهنده این ستاد محسوب می شوند و پزشکیان، تقریبا هیچ فرد مستقل از این حلقه در کنار خود ندارد.

حکما گفته اند:”تو اول بگو با کیان دوستی- پس آنگه بگویم که تو کیستی”. برای فهم این که دولت پزشکیان چه شکل و شمایلی می تواند داشته باشد، کافی است ببینیم که همه کاره ستاد او، چه کسانی هستند؟

ائتلاف روحانی و خاتمی اگر قرار بود کاری برای مردم بکنند، در آن هشت سالی که دولت در اختیارشان بود، اقتصاد کشور را به قهقرا نمی بردند. دولت پزشکیان، پیشاپیش به این حلقه واگذار شده است.

تعطیلی ۹۵ درصد برنامه هسته ای، افزایش تهدید و نا امنی، دو برابر شدن تحریم ها، قفل شدن اقتصاد، کاهش صادرات نفت به یک پنجم، تورم ۶۰ درصد، کسری بودجه ۴۸۰ هزار میلیاردی، بدهی ۱۵۰۰ هزار میلیاردی و…، بخش کوچکی از میراث خسارتبار این طیف است.