به گزارش پایگاه خبری یئنی تبریز، 17مرداد که به مناسبت شهادت #شهید_صارمی به نام روز خبرنگار نامگذاری شده است ، فرصت مناسبی برای توجه بیشتر و آشنایی با حرفه سخت و طاقت فرسای خبرنگاری است.
دیدن، شنیدن، گفتن ، نوشتن و در یک کلام سلامتی کامل جسمی، از اصول اولیه و بدیهی برای فعالیت در کار خبری است… اما همیشه استثناهایی هم در حوزه های مختلف وجود داشته که می تواند برای خیلی ها جالب توجه باشد…

عزیز روشندلی که با وجود بی بهره بودن از نعمت بینایی، در کار خبری و رسانه ای فعالیت چشمگیری دارد…
آقای #سیروس شکاری همکار پایگاه خبری یئنی تبریز علاوه بر فعالیت در حوزه رسانه، در طراحی نرم افزار های مربوط به نابینایان برای استفاده از شبکه های مجازی و فناوری های سایبری، برای بسیاری از عزیزان روشندل فردی نام آشناست .

او که با شعار؛ «گرچه محدود هستم اما محدودیت ها دور می زنم » همیشه توانسته است غیر ممکن ها را ممکن سازد.
به مناسبت روز خبرنگار ، گفتگویی با ایشان انجام داده ایم که تقدیم می شود.

جناب آقای شکاری روز خبرنگار را خدمت شما همکار گرامی تبریک می گوییم.

به نام قلم و آنچه می نویسد. قلم و نوشتن بسیار مقدس و ارزشمند هست و خدا هم در قرآن به قلم قسم می خورد. بنده هم به نوبه خود این روز را خدمت همه حقیقت نویسان و آگاهی بخشان جامعه تبریک می گویم.

علاقه مند هستیم از چگونگی ورودتان به کار و فعالیت در حوزه رسانه و بویژه رسانه های اجتماعی بفرمایید.

عرض کنم ، من که تا دیپلم بیشتر درس نخوانده بودم و رشته تجربی را انتخاب کرده بودم همواره مورد تشویق معلمان در نوشتن متن و شعر قرار می گرفتم و در تضادی عجیب معلم ریاضیات هم من را به عنوان فردی توانمند و باهوش می شناخت که بهترین نمرات را در کلاس وی اخذ می کردم.

از اوایل دهه هشتاد که مشکل بینایی به سراغم آمد، من آگاهی کامل داشتم که روزی نابینای مطلق خواهم شد، اما هیچ وقت ترس از این موضوع مرا از زندگی و علایق خودم باز نداشت. بسیار علاقه مند بودم که نویسنده بشوم و کتاب بنویسم .

آن زمان که کم بینا بودم ،  با پول کارگری واکمن خبرنگاری برای خود تهیه کرده بودم و چندین بار به روستاهای دور افتاده برای جمع آوری داستان های محلی از افراد مسن و سالخورده رفتم.

مطالبی را که با واکمن ضبط می کردم ، به کمک دوستان به شکل تایپ شده و دست نوشته برای چاپ تهیه می نمودم. چندین بار به نشریه ها مراجعه کردم که به چاپ برسانم ولی متاسفانه هیچ حامی خاصی نداشتم و نشریات هم علاقه ای به چاپ مطالب من نداشتند. بنابراین می بایست خودم هزینه کل چاپ و حتی توزیع و فروش آن را بر عهده میگرفتم  که باعث شد هرگز این مطالب را نتوانم به چاپ برسانم.

تازه با کامپیوتر و تایپ آشنا می شدم، بسیار علاقه مند بودم و برای من بسیار جالب بود که یک فرد نابینا و کم بینا میتواند به کمک صفحه خوان ها هم از کامپیوتر و هم از گوشی استفاده بکند.

یکی از دوستانم کامپیوتر جدیدی خریده بود و کامپیوتر قدیمی خود را با قیمت بسیار کم و قسطی به من داد و وقتی کامپیوتر را در خانه ما  راه اندازی کرد، تنها دو چیز را به من یاد داد، که چطوری روشن و خاموش بکنم و چطوری چیزی یا متنی را کپی و پیست بکنم.

اما با علاقه ای که به برنامه نویسی داشتم، خودم با محدودیتی که داشتم هر چیزی را یاد میگرفتم بدون هیچ آموزشی. بخاط همان علاقه بود که الان به چند زبان برنامه نویسی تسلط دارم و از توانایی برنامه نویسی در حیطه های مختلف مانند کد نویسی وب و اندروید و ویندوز برخوردار هستم.

اوایل دهه نود با کمک چند تن از دوستان نابینا و کم بینا وبسایتی ویژه دوستان نابینا و کم بینا را طراحی کردیم و من به عنوان نویسنده بخش  تکنولوژی در آن فعالیت میکردم.

همزمان در چند وبسایت نابینایی دیگر نیز فعالیت میکردم تا این که در سال 94 وبسایت شخصی خود که به موضوعات مربوط به حوزه نابینایان و کم بینایان می پرداخت  را از صفر تا صد طراحی و راه اندازی کردم که بعد از چند سال به دلیل بی کار شدن و هزینه نگهداری مجبور به تعطیلی آن شدم.

حالا می توان گفت من نابینای مطلق هستم و هیچ درک و فهمی از تصاویر و جهان تصویری پیرامون خود ندارم اما هیچ وقت، این مساله مرا از فعالیت در رشته ای که علاقه مند بودم، باز نداشته است. بسیار خوشحال هستم از اینکه روزی، در به در دنبال چاپ و انتشار مطالب خود بودم و هیچ جایی حاضر به انتشار آنها نبود، حالا خودم در پایگاه خبری یئنی تبریز و پایگاه خبری یازار نیوز به عنوان مسئول فنی و همزمان نویسنده و خبرنگار فعالیت می کنم و روزانه دهها مطلب را منتشر می کنم.

آقای شکاری، شنیدیم که در مقطع دانشگاهی در حال ادامه تحصیل هستید. لطفا برایمان از این موفقیت خودتان بگویید.

 بله.

از آنجایی که به ادامه تحصیل و کسب علم بسیار علاقمند بودم ، بعد از اتمام دوره متوسطه و علی رغم مشکلاتی که داشتم و فاصله ای که افتاده بود ولی بسیار خوشحالم که در دانشگاه جهاد دانشگاهی تبریز در رشته روابط عمومی در حال  تحصیل هستم.

اما چیزی که بیشتر باعث شد تا ادامه تحصیل بدهم، عرض می کنم:  

چند سال قبل، جند روز به 23 مهر روز جهانی عصای سپید مانده، یکی از دوستان در جامعه نابینایان بنده رو به عنوان نابینای موفق به یکی از روزنامه های مشهور معرفی کرده بود که به شکل تلفنی با من مصاحبه کردند. ولی متاسفانه در پایان مصاحبه وقتی فهمید مدرک تحصیلی من دیپلم است بسیار حالت گرفته ای به خود گرفت حس کردم که به مزاجش خوش نیامد و این گزارش و مصاحبه هرگز منتشر نشد.!! اما همین برخورد آن نشریه محترم با من، تلنگری شد تا به فکر ادامه تحصیل بیفتم و خدا را شکر که در رشته مورد علاقه خودم مشغول هستم.

آقای شکاری! با توجه به اینکه بیشتر شبکه های اجتماعی تصویری و نوشتاری هستند و نیازمند برخورداری از نعمت بینایی، آیا شما در استفاده از شبکه های اجتماعی محدودیت خاصی ندارید؟

باید بگویم که در استفاده از شبکه های مجازی هیچ محدودیت خاصی ندارم و در بسیاری از موارد هم دوستان بینایی نیز از من کمک می گیرند. تنها به هنگام تایپ با گوشی لمسی کمی دستم نسبت به افراد عادی کندتر است.

و جالب این که، تلگرام برای نابینایان در سراسر دنیا دسترس پذیر نبود که چندین سال پیگیر این موضوع بودم  و سر انجام به کمک یکی از دوستان برنامه نویس بینا توانستیم تلگرام را برای نابینایان کل دنیا دسترس پذیر کنیم.

از دیگر علاقمندی های من، ساخت ربات های تلگرامی و کد نویسی و ساخت بازی های نابینایی است.

همچنین در زمینه ساخت پادکست های صوتی و تهیه و تنظیم نمایشنامه های رادیویی و کارهای صوتی نیز فعالیت می کنم که به تهیه پادکست های خبری نیز علاقمند هستم

طراحی و تنظیم وبسایت هم انجام میدهم ولی باید توجه داشت هر چقدر یک فرد نابینا توانمند باشد باز یک سری محدودیت ها از جمله تصاویر و گرافیک گریبان گیر او است.

و سخن آخر اینکه ، درست است که من به عنوان یک نابینا محدود هستم، ولی توانایی دور زدن محدودیت ها را دارم .